مجله سبک زندگی و لایف استایل در ایران

روشنک گرامی گفت: «آن حرف‌ها که درباره مادرم زدم، جنبه طنز داشت و من کلی از مادرم عذرخواهی کردم. یاد گرفتم دیگر درباره چیزهایی که به آن‌ها تعصب دارم، مثل مادرم، در رسانه صحبت نکنم.» روشنک گرامی، بازیگر سینما و تلویزیون، در گفتگوی جدید خود به شفاف‌سازی بخش‌هایی از صحبت‌هایش در برنامه علی ضیا پرداخت که چند ماه قبل باعث واکنش‌های گسترده مخاطبان شده بود.  به گزارش تابناک، او گفت: «آن حرف‌ها که درباره مادرم زدم، جنبه طنز داشت و من کلی از مادرم عذرخواهی کردم. یاد گرفتم دیگر درباره چیزهایی که به آن‌ها تعصب دارم، مثل مادرم، در رسانه صحبت نکنم.».  این بازیگر تأکید کرد که هدفش در گذشته، نه انتقاد از مادر، بلکه ایجاد کمی طنز و سبک کردن فضای تلخ دوران بیماری بوده و از واکنش‌های منفی کامنت‌ها درس بزرگی گرفته است.  

فرارو- تئاتر در ایران روزگار پرفرازونشیبی را پشت‌سر گذاشته است. درعین‌حال، رشد این هنر در ایران وابسته به مجاهدت عده‌ای از هنرمندان ایرانی بوده و هست؛ دراین‌بین، نام اکبر رادی یکی از مهم‌ترین اسامی است. به گزارش فرارو، اکبر رادی، یکی از مهم‌ترین نویسندگان تئاتر در تاریخ ایران است. آثار او تاثیر بسیار زیادی بر تثبیت هنر نمایش در ایران داشته است. به‌سبب تاثیری که رادی بر هنر نمایش در ایران گذاشته، از وی به‌عنوان پدر نمایشنامه‌نویسی نوین ایران یاد می‌شود. روایتی از سه غول ادبیات ایران که تاریخ را تغییر دادند روزگار کودکی‌اش را در رشت گذراند و در ادامه درحالی‌که روزگار نوجوانی را سپری می‌کرد به‌همراه خانواده به تهران رفت. معلم بود و در دانشگاه تهران در رشته علوم اجتماعی به تحصیل پرداخته بود. بااین‌حال، روح ماجراجو و ماجراساز رادی، وی را به سمت تئاتر برد. ورود رادی به تئاتر، مصادف بود با رشد تعدادی از برجسته‌ترین چهره‌های تاریخ تئاتر ایران. در همین روزگار بود که بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی نیز کارشان را به‌عنوان نویسنده شروع کرده بودند. حالا تئاتر ایران چشم‌به‌راه سربرکشیدن سه تن از برترین نویسندگان تاریخش بود. رادی نوشتن نمایش‌نامه را با نمایشنامه «روزنه آبی» آغاز کرد. ذهن وقاد او از همان روزهای نخست مورد توجه بخش زیادی از روشنفکران زمانه قرار گرفت. بااین‌حال، در دهه چهل بود که سه غول نمایشنامه‌نویسی ایران به هم برخورد کردند. ازطرفی رادی بود که با نمایشنامه‌های «افول» و «ارثیه ایرانی» ولوله‌ای در تئاتر آن روزگار ایران برپا کرده بود؛ و ازدیگرسو، غلامحسین ساعدی و بهرام بیضایی بودند…

فرارو- اخیرا اکران فیلم سینمایی «طاعون» در سینماهای جهان آغاز شده است.  به گزارش فرارو، در نگاه اول ممکن که مخاطب این تصور را داشته باشد که قصه درباره بیماری طاعون است. نام فیلم شاید یادآور بیماری باشد اما این فیلم یک تریلر روان‌شناختی که به یکی از مهم‌ترین دوران زندگی پسران یعنی نوجوانی می‌پردازد. دورانی که در آن هر کس تلاش می‌کند توسط دیگران پذیرفته شود.  فیلم ابتدا به سال ۲۰۰۳ و یک اردوگاه پسرانه واترپلو می‌رود، جایی که در ظاهر محل نظم و رفاقت است اما خیلی زود به میدانی خشن برای نبرد و بقا تبدیل می‌شود. قهرمان داستان، «بن» پسری کم حرف و حساس تلاش می‌کند تا در برابر گروهی از پسران قدرتمند بایستد، با این حال هر چه داستان جلوتر می‌رود او تبدیل به موجودی ضعیف می‌شود. در مقابل او پسر دیگری به نام «الی» قرار دارد. پسرک از اوتیسم رنج می‌برد اما کسی باور نمی‌کند، در اردوگاه در مرکز دایره قرار می‌گیرد، دایره‌ای که دیگران به راحتی او را آزار می‌دهند.  نوجوانان قربانی قدرت و تحقیر مخاطب از زاویه نگاه «بن» با داستان همراه و با قوانین پیچیده و گاه ترسناک دنیای نوجوانان آشنا می‌شود. هر چه داستان جلوتر می‌رود او می‌فهمد که چگونه قدرت و سلطه در میان گروه‌های پسرانه توزیع می‌شود، تا جایی که حتی مربی اردوگاه نمی‌تواند شرایط را تغییر دهد. در عین حال «الی» فقط قربانی نیست بلکه تبدیل به ابزاری در دست دیگران برای ترساندن «بن» شده است. رابطه این دو روایت مرکزی فیلم را شکل می‌دهد، رابطه‌ای که پرسش‌هایی…