بلاتار؛ کارگردانی که رنگوبوی جنون داشت
توسط:
فرارو- سینما با یکی دیگر از کارگردانان نابغهاش خداحافظی کرد. نام بلا تار در سالهای اخیر با تعدادی از منحصربهفردترین آثار سینمایی گره خورده بود.
به گزارش فرارو، بلا تار، کارگردان مشهور مجارستانی، اگرچه که در بین عموم مردم از شهرت کمتری برخوردار بود، اما ازآندست از کارگردانان سینما بود که «سینهفیل»ها را کشتهمرده خود کرده بود. حالا با انتشار خبر مرگ او، نام این کارگردان کنجکاویهای زیادی را برانگیخته است.
کارگردانی که رنگوبوی جنون داشت
بلاتار ازآندست کارگردانانی است که ما معمولا به هم معرفی نمیکنیم. کسی را تشویق نمیکنیم که آثار او را ببیند؛ مگر زمانی که مطمئن باشیم که او هم مثل خود ما کمی مغزش پارهسنگ برداشته است. بلاتار رمزی است که بین عدهای از «سینهفیل» ها جابهجا میشود، بدون اینکه نام او به جایی درز پیدا بکند. نام بلاتار نباید جایی درز پیدا کند، چراکه: خودمانیم، مگر میشود مغز آدم پارهسنگ برنداشته باشد و بالغبر 7 بنشیند و تانگوی شیطان ببیند؛ آن هم با آن ریتم کند و کسالتآوری که بلاتار در همه آثارش بهعمد دارد.
سینمای بلاتار درعینحال که سینمای خالصی است، رنگوبوی جنونی غیرقابلباور را هم در خود گنجانده است. همکاریهای متعدد بلاتار با لاسلو کراسناهورکایی، نویسندهای که در سال 2025 نوبل ادبیات را ازآن خود کرد، ازجمله همکاریهایی بود که بایستی که نگران نتیجهشان میبودی. چراکه دو تن از عجیبترین هنرمندان جهان دست به خلق اثر مشترکی زده بودند و حالا باید منتظر میشدی تا ببینی که این بار قرار است چه اتفاقی بیفتد.
بلاتار ازآندست از هنرمندانی بود که دست روی کارهای سخت میگذاشت و بههمیننسبت نیز آثار سخت و درعینحال شیرینی را خلق میکرد. نماهای طولانی و درعینحال زیبا که در بسیاری از موارد حسوحال یک تابلوی نقاشی را بازنمایی میکردند و ساختار پیچیده و تودرتو در آثار او از شهرت زیادی برخوردار هستند. تار، از همان ابتدا موردتوجه جشنوارهها و منتقدین سینما قرار گرفت، بااینوجود سینمای او هرگز به سینمایی همهفهم بدل نشد.
سینما را از همان روزگار نوجوانی شروع کرده بود. اگرچه که دوست داشت برای تحصیل در رشته فلسفه وارد دانشگاه بشود، اما این مهم، تحت لوای علاقه وی به سینما قرار گرفت و بههرتقدیر، سینما سرنوشتی بود که بلاتار را به سمت خودش فرامیخواند. بهسبب خانواده اهل فرهنگی که داشت، به سمت سینما رفت و در همان روزگار در دو فیلم بهعنوان بازیگر حضور داشت. در ادامه بهشکل خودجوش فیلمسازی را انتخاب کرد و در سنین نوجوانی دست به ساخت چند فیلم کوتاه آماتور زد.
همین فیلمهای آماتور بودند که باعث شدند تا بلا بالاژ، منتقد و سینماشناس مجارستانی، استعداد بلاتار را کشف کند و او را برای ساختن اولین فیلم بلندش در 22سالگی به استودیو فیلمسازی ببرد. «آشیانه خانوادگی» اثری بود که بلاتار را بهشکل رسمی به جمع کارگردانان جهان اضافه کرد. درادامه مسیر فیلمسازی برای او روشنوروشنتر شد و به سبک ویژه خودش در فیلمسازی رسید. سبکی که بهواقع یکی از عجیبتری و درعینحال شیرینترین سبکهای فیلمسازی بود.
بلاتار، گذشته از خوب و بد بودن، کارگردان مهمی است. او کارگردانی است که حتی اگر آثارش را دوست نداشته باشیم هم، برای درک بهتر و بیشتر قابلیتهای سینما، باید به آثارش رجوع کرده و آنها را مورد بررسی قرار بدهیم.
