مجله سبک زندگی و لایف استایل در ایران

فرارو– با پخش قسمت نهم از سریال «شش ماه»، نمایش آن به میانه راه رسید.  به گزارش فرارو، قبل از پخش سریال تماشاگران منتظر بودند تا «شش ماهه» مانند سایر کارهای مهران مدیری در تلویزیون جذاب و پر مخاطب باشد، با این حال آنچه نمایش داده می‌شود شبیه نوزادی که شش ماهه به دنیا آمده و ناقص مانده است.  مخاطب بعد از تماشای چند قسمت ابتدایی این تصور را دارد مانند آثار قدیمی مدیری باید به آن فرصت داد تا جذاب شود. با این حال «شش ماهه» اثری که از قصه تهی است و هر چه جلوتر می‌رود مخاطب به وضوح می‌فهمد که چقدر از درام و کمدی دور است.  به نظر می‌رسد داستان برای این نگارش شده تا فقط گروهی از نویسندگان و مهران مدیری کاری انجام دهند. آنچه مخاطب می‌بیند اثری سرگردان در هویت و ژانر است. همین بلاتکلیفی بزرگ‌ترین ایراد سریال است که خودش هم نمی‌داند ژانر و محتوایش چیست.  فیلمنامه‌ای ضعیف و سرگردان در ژانرها سریال «شش ماهه» گاهی سعی دارد با شوخی‌های کلامی مخاطب را بخنداند و گاهی ژست فلسفی می‌گیرد و بیانیه‌های روشنفکری صادر می‌کند. این تغییر لحن مجموعه‌ای ناموزون و بدقواره ساخته، سکانس‌هایی که باید عمیق و تاثیرگذار باشند و مخاطب را به فکر وادار کنند تبدیل به کاریکاتور می‌شوند، لحظات خنده‌دار هم فقط سکوتی مسخره را رقم می‌زند چرا که مخاطب نمی‌داند باید در برابر این بیمزگی‌ها چه واکنش نشان دهد. در فقدان فیلمنامه «شش ماهه» برای پرکردن ایرادات به بازی زبانی پناه می‌برد، مانند تغییر دادن کلمات و نوع ادای آن‌ها. با…

علی نصیریان بازیگر مطرح سینمای ایران، درباره طراحی پوستر جشنواره فیلم فجر ۴۴ که تصویری از او در فیلم «شیر سنگی» را به نمایش می‌گذارد، بیان کرد: برای مراسم رونمایی پوستر جشنواره فیلم فجر از من دعوت کردند که تهران نبودم و حالم هم مساعد نبود اما اطلاعی نداشتم که پوستر را با عکس من می‌گذارند و اگر می‌دانستم مخالفت کردم. به گزارش مهر، وی اضافه کرد: در واقع فقط قبل از مراسم رونمایی با من تماس گرفتند تا در برنامه حضور داشته باشم و رونمایی را انجام دهم ولی از قبل به من گفته نشد که عکس من و فیلم «شیر سنگی» روی پوستر قرار گرفته است. اگر گفته بودند، حتماً می‌گفتم این کار را نکنید، چون علاقه‌ای به این نوع کارها ندارم. این بازیگر شناخته شده سینمای ایران درباره این اتفاق بیان کرد: من مخالف هستم اما کاری است که انجام گرفته است. با این حال من مخالف هستم که عکس من، چه از فیلم «شیر سنگی» و چه از هر فیلم دیگری، روی پوستر گذاشته شود. دوست ندارم چنین کارهایی انجام شود. مثلاً زمانی برخی گفتند که می‌خواهند نام یک خیابان را به اسم من بگذارند، آن هم نزدیک محل زندگی‌ام اما من مخالفت کردم و دوست نداشتم اسم من را بگذارند. وی با اشاره به فیلم‌ها و آثار ماندگاری که از او بر جای مانده است، ادامه داد: آثار من موجود است، فیلم‌ها و نمونه‌های مختلف هستند و همین آثار خلاقه نمایی از کارنامه هر فردی است، من هم نیازی ندارم این کارها برای من انجام…

فرارو- نام‌هایی هستند که در تاریخ موسیقی ایران از برجستگی ویژه‌ای برخوردارند. یکی از این اسامی، جواد بدیع‌زاده است. به گزارش فرارو، بدیع‌زاده خالق تعداد زیادی از مهم‌ترین و ماندگارترین تصنیف‌ها در تاریخ موسیقی ایران است. از او آثار بسیاری به جا مانده که همچنان نیز برای مردم ایران آشنا هستند. خواننده‌ای که موسیقی را بر شانه‌های پدرش آموخت موسیقی را بر شانه‌های پدر یاد گرفت. پدرش، بدیع‌المتکلمین، صدای بسیار دلنشینی داشت. از همان روزگار کودکی، جواد را بر دوش می‌گرفت و تصنیف‌هایی را برای وی زمزمه می‌کرد. همین زمزمه‌های آرام و درِگوشی، اولین کلاس درسی بود که جواد بدیع‌زاده در آن شرکت می‌کرد. رفته‌رفته در کنار پدر، او نیز شروع به زمزمه کرد و درنتیجه صدای ویژه خودش را یافت. پدر جواد بدیع‌زاده در حال فروختن انار پدر و دوستان پدرش، علارغم استعدادی که در جواد می‌یافتند، اصرار و ابرام داشتند که وی به‌جای حضور در حوزه موسیقی، مسیر علم و دانش را در پیش بگیرد. به‌هرحال، روزگار برای جواد مسیر دیگری را برگزیده بود. این شد که به‌مرور اعجاز موسیقی روح نغمه‌پرور بدیع‌زاده را فتح کرد و او افزون‌بر خواندن آواز به تصنیف‌سازی نیز رو آورد. درادامه، با آشنایی با تنی‌چند از موسیقی‌دانان و تصنیف‌سازان و شاعران هم‌دوره‌اش، موسیقی را جدی‌تر گرفت. به‌مرور در بین استادان موسیقی زمانه‌اش آوازه‌ای یافت و به شهرت رسید. دراثر همنشینی با افرادی ازقبیل عارف قزوینی و حسین تهرانی و مرتضی نی‌داوود و… نگاهش به موسیقی تغییر کرد. عارف که به گفته خود بدیع‌زاده شخصیتی مغرور داشت، با بذل‌توجهی که به بدیع‌زاده کرد،…