نوح چارنی، نویسنده کتاب سرقتهای مونالیزا، میگوید: «آنها فکر میکردند تابلو را به بخش مرمت منتقل کرده یا برای عکاسی بردهاند.» اما درواقع، «مونالیزا» که با نام «لبخند ژوکند» نیز شناخته میشود، حدود ساعت هفت صبح همان روز دزدیده شده بود. در پی آن، عملیات گستردهای برای یافتن تابلو آغاز شد که برای مدتی کوتاه حتی هنرمند اسپانیایی نوظهور، «پابلو پیکاسو»، را هدف قرار داد. به گفته چارنی، دزد پس از آنکه آخر هفته را در لوور مشغول کار بود، احتمالاً شب را در یکی از کمدهای نگهداری وسایل پنهان شد و صبح روز بعد بیسروصدا بیرون آمد. او مستقیم به سالنی رفت که «مونالیزا» به نمایش گذاشته شده بود، و با مهارت آن را از دیوار – و از قاب بسیار سنگین و شیشه محافظش – جدا کرد، سپس تابلو را در ملحفهای پیچید و زیر بغل خود پنهان کرد. چارنی اضافه میکند که تدابیر امنیتی آنقدر سهلانگارانه بود که وقتی دزد با یک درِ خروجی قفلشده روبهرو شد، یک لولهکش آن را برایش باز کرد؛ چراکه کارگران اغلب به طور اتفاقی شبها در موزه حبس میشدند. پروجیا بهسادگی همراه با گنجینهاش در صبحگاه پاریس ناپدید شد. کمی بعد در همان روز، کارکنان لوور سرانجام متوجه شدند که تابلو به سرقت رفته است و با پلیس پاریس تماس گرفتند. از آنجا که دزد سرنخهای بسیار اندکی برجا گذاشته بود، کارآگاهان خبر را به اطلاع عموم رساندند. نیکلاس دی، نویسنده کتاب ناپدید شدن مونالیزا، میگوید: «این معمایی غیرقابل توضیح بود که توجه بسیار زیادی را به خود جلب کرد. بازرسان تحت فشار…
