فاطمه معتمدآریا در ۲۴ سالگی در اولین فیلمش؛ سال ۱۳۶۴
تصویری کمتر دیدهشده از فاطمه معتمدآریا را در ۲۴ سالگی در پشت صحنه اولین فیلم سینماییاش، «جدال» مشاهده میکنید. نخستین مرتبهای که فاطمه معتمدآریا جلوی دوربین رفت و نامش در تیتراژ یک فیلم سینمایی به ثبت رسید، به سال ۱۳۶۴ بازمیگردد با «جدال» به کارگردانی محمدعلی سجادی. معتمدآریا که پیش از این حضورش در عرصه هنر را با نقشآفرینی در تئاتر به ثبت رسانده بود با «جدال» به صورت رسمی به سینمای ایران قدم گذاشت. «جدال» داستان مردی انقلابی را روایت میکرد که به خانه دختری جوان به نام روجا، که با مادر نابینایش زندگی میکند، پناه میبرد. پدر روجا در مبارزه با ماموران حکومت کشته شده است…
هانیه توسلی ۲۶ ساله در هشتمین فیلمش؛ سال ۱۳۸۴
در اینجا تصویری از حضور هانیه توسلی را در فیلم «عصر جمعه» ملاحظه میکنید. «عصر جمعه» نخستین فیلم بلند سینمایی مونا زندیحقیقی در مقام کارگردان و محصول سال ۱۳۸۴ است. «عصر جمعه»، داستان زنی به نام سوگند است که با نوزادی از زندان آزاد میشود. سالها بعد، پسرش امید که به نوجوانی رسیده، از کانون اصلاح و تربیت بیرون میآید تا با هم به خانهای که سوگند تازه اجاره کرده بروند؛ پسری که حاصل یک ارتباط نامشروع است… رؤیا نونهالی، هانیه توسلی، مهرداد صدیقیان و رامین راستاد در این فیلم سینمایی مقابل دوربین حسین جعفریان نقشآفرینی کردند و سپیده عبدالوهاب این اثر را تدوین کرد.
رونمایی از نقاشی مخفی «داوینچی»
همزمان با آمادهسازی میلان برای میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۲۶، این شهر دسترسی به یک اثر خاص «لئوناردو داوینچی» را برای مدت کوتاهی فراهم میکند. این نقاشی دیواری و سقفی عظیم که ناتمام است، قرنها داخل «قصر سفورزا» پنهان بوده و معمولا به دلیل انجام مرمت، پشت داربستها پنهان است. به گزارش ایسنا، با این حال بازدیدکنندگان به زودی اجازه خواهند داشت که حدود پنج هفته، یعنی از ۷ فوریه تا ۱۴ مارس، از داربست سر به فلککشیده داخل تالار «Sala delle Asse» این قلعه بالا رفته تا مرمتگران را در حال کار بر روی نقاشی دیواری «داوینچی» تماشا کنند. بعد از این فرصت پنجهفتهای، این اثر دوباره برای ۱۸ ماه دیگر مسدود خواهد شد و از این رو دسترسی عمومی پیش رو، فرصتی نادر برای مشاهده نزدیک این نقاشی خواهد بود. این نقاشی که مدتی طولانی زیر گچ پنهان بوده است، به تازگی به عنوان یک اثر اصل از «داوینچی»، استاد چیرهدست رنسانس ارزیابی شد. بر اساس نامههای تاریخی «لودوویکو سفورزا»، دوک میلان، این اتاق در سال ۱۴۹۸ میلادی توسط «داوینچی» و کارگاهش نقاشی شده است. این نقاشی، دیوارها و سقف گنبدی این بخش از قلعه را با طرحهایی از شاخههای درهمتنیده تاک بر روی یک آلاچیق، یک سایبان تشکیلشده از ۱۶ درخت و نقشهایی از ریشهها و صخرهها، به شکلی مجلل تزیین کرده است. پس از سال ۱۴۹۹ میلادی، این قلعه برای چند قرن بعدی برای مقاصد نظامی استفاده شد و روی دیوارهای تالار «Sala delle Asse» رنگآمیزی شد و خاطره این نقاشی از بین رفت. اواخر قرن نوزدهم…









