مجله سبک زندگی و لایف استایل در ایران

در روز مادر، مینا مختاری تصاویری صمیمانه از خود و پسرش منتشر کرد و با بیان احساسات مادرانه‌اش، اهمیت این روز را برای هر مادر بازگو کرد. مینا مختاری همسر بهرام رادان با انتشار تصاویری نوشت:  از وقتی مامان شدم، تازه فهمیدم مامان‌ها چی می‌کشن و چی می‌سازن… چه دلِ بزرگی دارن، چه شب‌هایی رو بی‌صدا بیدار می‌مونن، چه آرزوهایی رو برای بچه‌هاشون نگه می‌دارن حالا هر مادری رو که می‌بینم، حتی از دور، انگار یه تکه‌ای از خودمو توش حس می‌کنم راستش یکی ازبزرگ‌ترین آرزوهام اینه که وقتی پسرم بزرگ شد، هنوز با عشق و افتخار بگه «من خوشحالم که این زن مامانمه» برای من این یعنی تمام زندگی یه تجربه‌ی منحصربه‌فرد و خاص، خیلی سخت ولی در عین حال شیرین‌ترینه که فقط سهم دل یه زن میشه، برای همین، من هر روز رو روز مادر می‌دونم، مبارک همه‌ی مامان‌های دنیا

فرارو- سال ۲۰۲۵ برای دنیای هنر، سالی پرتناقض بود؛ ترکیبی از نوسازی‌های درخشان، نمایشگاه‌های جسورانه و روایت‌های چندصدایی، در کنار سایه‌ی سنگین فشارهای سیاسی و محدودیت‌های فرهنگی. به گزارش فرارو به نقل از نیویورک تایمز، این سال برای هنر، هم روشن بود و هم تیره. یک موزه‌ی پیشرو در نیویورک خانه‌ای تازه و شگفت‌انگیز افتتاح کرد و دو موزه‌ی دیگر دست به توسعه و بازآفرینی زدند. در نمایشگاه‌های بزرگ و کوچک، هنرمندانی که پیش‌تر کمتر دیده شده بودند به صحنه آمدند و به‌سرعت مورد توجه قرار گرفتند. اما هم‌زمان، شکل‌گیری نظمی سیاسی تازه با صدور دستورالعمل‌های ضد تنوع، سایه‌ای سنگین بر فضای فرهنگی سال و آینده‌ی آن انداخت. «استودیو میوزیوم» جدید در هارلم با برافراشته شدن اثر «پرچم آفریقایی-آمریکایی» از دیوید همونز ــ پرچم ایالات متحده با رنگ‌های پان‌آفریقاییِ قرمز، سیاه و سبز، استودیو میوزیوم هارلم در ماه نوامبر ساختمان جدید خود در خیابان ۱۲۵ را افتتاح کرد. این بنای هفت‌طبقه‌ی مشکی‌رنگ، اثری موفق و چشمگیر است؛ اما آنچه بیش از همه تأثیر می‌گذارد، مجموعه‌ی دائمی به نمایش درآمده در داخل آن است؛ آثاری که قدمتشان به زمان تأسیس موزه در سال ۱۹۶۸ بازمی‌گردد. این آثار نشانه‌های راه تاریخ نهادی هستند که به‌عنوان فضایی جایگزین برای خلاقیت سیاه‌پوستان بنیان گذاشته شد و سرچشمه‌ی بسیاری از هیجان‌انگیزترین هنرمندان معاصر بوده است. فریکِ گسترش‌یافته نیویورکی‌ها معمولاً رابطه‌ای مالکانه با «مجموعه فریک» دارند؛ جایی که آن را همچون خانه‌ای دوم می‌بینند، مکانی برای آسودن در میان آثار رامبرانت و ورمیر. بازگشایی موزه در بهار گذشته، پس از نوسازی ۲۲۰ میلیون دلاری، فرصتی بود…

مراسم تشییع پیکر کامران فانی بدون سخنرانی و با خواندن نماز میت برگزار شد و محمدرضا شفیعی کدکنی، حسن انوری، ژاله آموزگار ، علی‌اشرف صادقی، حسین معصومی همدانی، علی رواقی، محمود عابدی و… از جمله حاضران در این مراسم بودند. دوستداران کامران فانی برای بدرقه پیکر او به خانه ابدی گرد هم آمدند. به گزارش ایسنا، کامران فانی در زمانه‌ای که کتابداری مطلقا شناخته‌شده نبوده و کتابدار را بیش‌تر به‌عنوان انبادار یا کسی که پشت میز کتابخانه کتاب می‌گیرد و می‌دهد، می‌شناختند، کتابدار شد و در دی ۱۳۵۰ به استخدام کتابخانه ملی درآمد. حالا امروز (دوشنبه، ۲۴ آذرماه) همکاران و دوستداران او در محل سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمع شدند تا پیکر او را به خانه ابدی‌اش در قطعه نام‌آوران بهشت زهرا رهسپار کنند. مراسم تشییع پیکر کامران فانی بدون سخنرانی و با خواندن نماز میت برگزار شد و محمدرضا شفیعی کدکنی، حسن انوری، ژاله آموزگار ، علی‌اشرف صادقی، حسین معصومی همدانی، علی رواقی، محمود عابدی، غلامرضا امیرخانی (رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی)، آزاده نظربلند (دبیرکل نهاد کتابخانه‌های عمومی)، عبدالکریم جربزه‌دار، مصطفی عاصی، محمد دبیر مقدم، محمود فتوحی، محمدرضا ترکی، محمدجعفر یاحقی، علی بهرامیان، مسعود جعفری جزی، نیکنام حسینی‌پور (مدیرکل روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، فرهاد طاهری و امید طبیب‌زاده از جمله حاضران در این مراسم بودند.