نقاشی گمشده میلیون دلاری شد
یک نقاشی اثر «رنوآر» که گم شده بود بهتازگی در حراجی واقع در پاریس به قیمت دو میلیون دلار فروخته شد. به گزارش ایسنا، این نقاشی که تصویری صمیمی از «ژان» پسر کوچک این نقاش امپرسیونیست فرانسوی را در حال بازی با دایهاش به نام «گابریل» نشان میدهد، بیش از یک قرن در یک مجموعه خصوصی باقی مانده بود. این اثر هرگز چاپ نشده و نمایش داده نشده بود. تابلو نقاشی «کودک و اسباببازیهایش – گابریل و پسر هنرمند، ژان»(L’enfant et ses jouets – Gabrielle et le files de l’artiste, Jean) پیش از سال ۱۹۱۰ میلادی خلق شده و در وضعیت خوبی باقی مانده بود؛ تا حدی که هرگز به مرمت نیازی نداشت. این اثر در فروش «نقاشیهای مدرن» در هتل «Drouot» واقع در پاریس در ۲۵ نوامبر عرضه شد. قیمت پایانی حراج، ۱.۴۵ میلیون یورو (۱.۶۸ میلیون دلار)، مطابق با برآورد پیش از فروش ۱ تا ۱.۵ میلیون یورو (۱.۱۵ تا ۱.۷۳ میلیون دلار) بود. با احتساب کارمزد، رقم نهایی به بیش از ۱.۸ میلیون یورو (۲ میلیون دلار) رسید. این نقاشی تاکنون از چشم عموم دور مانده بود، چراکه هنرمند آن را به «ژان بودو»، تنها شاگرد و دوست نزدیک خود، هدیه داده بود. رکورد حراج آثار «رنوار» ۷۸.۱ میلیون دلار است که در حراج ساتبیز نیویورک در سال ۱۹۹۰ ثبت شد. موضوع نقاشیهای «رنوآر» اغلب مردم و منظره بودند و دوستانش را به عنوان مدل نقاشیهایش انتخاب میکرد. به رغم مقاومتهای اولیه در برابر آثار «رنوآر»، نقاشیهای او به رسمیت شناخته شدند و مورد تحسین قرار گرفتند. حتی…
مهران احمدی: کاش به حرف آن خانم مجری تلویزیون گوش میدادیم و می رفتیم!
انتقاد کنایهآمیز مهران احمدی بازیگر و کاردگان سینما در گفتگویی درباره کار در تلویزیون مورد توجه قرار گرفت. مهران احمدی کارگردان و بازیگر در گفتوگو با فرهیختگان گفت: تلویزیون روز به روز مخاطب خود را از دست میدهد؛ خودشان گفتند فقط برای یک قشر ده پانزده درصدی برنامه میسازیم و مهم نیست بقیه میبینند یا نه!؟ مثل همان خانم که گفت هرکس دوست ندارد بگذارد و برود؛ البته ای کاش گوش میدادیم. یک زمانی خیابانها بابت یک سریال در این تلویزیون خلوت میشد اما الان دست به دامان بیلبوردهای خیابانی شدهاند برای اثرهایی که ارزشی ندارد. منبع : مجله فرهیختگان
از جشن آذرگان چه میدانید؟ / میراث شادی ایرانیان باستان
فرارو- جشنها در فرهنگ ایرانیان باستان نقش بسیار مهمی داشتهاند. در واقع در ایران باستان، جشن را بهمثابه نوعی از پرستش و عبادت گرامی میداشتهاند. به گزارش فرارو، با اندکی مداقه در آیین مردم ایران، بهوضوح به اهمیت شادی در این فرهنگ پی خواهیم برد. ایرانیان باستان، مردمانی شادخوار بودند که شادی را بر همهچیزی مقدم میشمردند. جشن آذرگان نیز، گذشته از اهمیتی که از منظر عبادی داشت، زمانی بود برای پاسداشت شادی و شادخواری. شادی در فرهنگ مردم ایران مطابق با آموزههای دین زرتشتی، روان هر فرد پساز مرگ او، بهمدت سه روز بالای سر جنازهاش حاضر خواهد بود و در نهایت از پلی به نام پل چینوت یا چینود گذر خواهد کرد. روان فرد نیکوکار به یاری سروش و رشن و اشتاد، که هر سه از ایزدان دین بهی هستند، از پل میگذرد. در مقابل، روان فرد بدکار، از روی پل سقوط کرده و در دوزخ خواهد افتاد. با همه اینها، گناهی وجود دارد که مطابق با آن، حتی یک انسان نیکوکار نیز ممکن است از روی پل به قعر جهنم بیفتند؛ این گناه چیزی نیست بهجز گریه و زاری بسیار. مطابق با آموزههای زرتشت، چنانچه بازماندگان فردی بر مزار او گریه بسیار کنند، قطرههای اشک آنها باعث میشود تا سیلاب، پل چینود را منهدم کرده و روان مرده از روی پل به جهنم بیفتند. به همین دلیل است که ایرانیان در جشن فروردینگان، که در واقع جشنی است برای نیایش ارواح درگذشتگان، از گریه پرهیز کرده و در عوض به جشن و پایکوبی میپردازند. همه اینها نشان…
